Kiedy powinniśmy szczepić dziecko?

PNEUMOKOKI

Pneumokoki są przyczyną wielu zakażeń u dzieci tj.: zapalenia ucha środkowego, zapalenia zatok, zapalenia płuc oraz Inwazyjnej Choroby Pneumokokowej (posocznica z ropnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych).

Inwazyjna choroba pneumokokowa to zakażenie, w przebiegu którego bakterie namnażają się w takich miejscach organizmu, które normalnie powinny być jałowe (np. krew lub płyn mózgowo-rdzeniowy). W przypadku inwazyjnych zakażeń najczęściej występujące postacie to zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i posocznica, czyli sepsa.
Pneu­mokokowe zakażenia inwazyjne obejmują zapalenie płuc z bakteriemią, bakteriemię bezobjawową, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia, zapalenie otrzewnej. Rzadziej występuje zapa­lenie kości i szpiku, zapalenie stawów, jądra i najądrza, zapalenie wyrostka robaczkowego, ślinianki, pęcherzyka żółciowego czy mięśnia sercowego. Każdego rodzaju inwazyjne zakażenie bakteryjne może, w określonych warunkach, prowadzić do rozwinięcia się sepsy.

Na poważne choroby wywołane przez pneumokoki chorują najczęściej dzieci do 5 roku życia, chociaż najwięcej powikłań i ciężkich zakażeń inwazyjnych występuje w pierwszych 2 latach życia. Z powodu powszechnego nosicielstwa pneumokoków w jamie nosowo-gardłowej, w łatwy sposób przenoszą się drogą kropelkową. Większość zakażonych jest nosicielami bezobjawowymi. Największy odsetek nosicieli pneumokoków występuje u dzieci do 5 roku życia i może sięgać do 63%. Dotyczy to w większym stopniu dzieci chodzących do żłobka czy przedszkola. Zakażeniom sprzyjają skupiska dzieci (małe dziecko może również zakazić się od domowników), a także warunki środowiskowe.
Według danych KOROUN w 2014 roku zdiagnozowano w Polsce 535 przypadków inwazyjnej choroby pneumokokowej. W rzeczywistości ta liczba jest prawdopodobnie większa, bo wielu zachorowań nie identyfikuje się właściwie.

Znacznie większym ryzykiem ciężkiego zakażenia pneumokokowego obarczone są:

  • Dzieci urodzone przedwcześnie (wcześniaki)
  • Dzieci i dorośli chorzy na niektóre choroby przewlekłe (należący do tzw. grup ryzyka), takie jak niedobory odporności, brak śledziony, choroby układu krwiotwórczego, serca, płuc, nerek, cukrzyca, wady lub urazy czaszki albo mózgu, przewlekłe choroby ucha środkowego i głuchota

W Stanach Zjednoczonych, po wprowadzeniu powszechnych szczepień przeciwko pneumokokom, bardzo zmniejszyła się liczba inwazyjnych zakażeń pneumokokowych, nie tylko w grupie szczepionych niemowląt, ale też w starszych grupach wiekowych (rodzeństwo szczepionych dzieci, ich rodzice i dziadkowie), co nazywamy ochroną populacyjną – uzyskano przerwanie transmisji zakażeń pneumokokowych przez zmniejszenie nosicielstwa szczepów inwazyjnych wśród małych dzieci, od których zakażają się pozostali domownicy. Kiedy szczepione dziecko nie jest nosicielem zjadliwych szczepów pneumokoków, to pozostali domownicy również nie chorują, bo nie mają się od kogo zarazić. 

    |    

Jeśli masz dodatkowe pytania dotyczące szczepień, skontaktuj się z lekarzem Podstawowej Opieki Zdrowotnej
lub Ministerstwem Zdrowia, Głównym Ispektoratem SanitarnymNarodowym Instytutem Zdrowia - Państwowym Zakładem Higieny.

PARTNERZY

Akcję społeczną „Zaszczep się wiedzą” wspierają:

PATRONI MEDIALNI